1.ภาระภาษีที่ซ้ำซ้อนและสูญเปล่า

กำไรจากการทำธุรกิจ กิจการต้องเสียภาษีนิติบุคคลสูงสุดที่ 20% และเมื่อผู้ประกอบการจะเอาเงินออกจากกิจการด้วยการจ่ายปันผลก็ต้องเสียภาษีหัก ณ ที่จ่ายเงินปันผลอีก 10% รวมเสียภาษี 28% ของกำไร

กำไรทางบัญชีสูง แต่ไม่มีเครื่องมือวางแผนภาษีที่เหมาะสม ทำให้กิจการต้องเสียภาษีในอัตราสูง ทั้งที่สามารถบริหารจัดการให้ถูกต้องและมีประสิทธิภาพได้มากกว่านี้

ผลกระทบ : เงินสดรั่วไหล ความสามารถในการลงทุนและขยายกิจการลดลง

2.กำไรสะสมสูงเกินไป

กำไรสะสมจำนวนมากอาจดูเป็นเรื่องดี แต่ในมุมของภาษีและการตรวจสอบ กลับกลายเป็นความเสี่ยง ที่ถูกตั้งข้อสังเกตจากสรรพากรว่าตัวเลขของกำไรสะสมอาจไม่มีเงินจริงตามนั้น เนื่องจากดึงเงินออกมาใช้เพื่อเลี่ยงภาษีเงินปันผล

ผลกระทบ : เสี่ยงถูกสรรพากรขอให้จ่ายเงินปันผล เพราะภาระภาษีหัก ณ ที่จ่ายเงินปันผลรออยู่ ถ้าภาษีปันผลยิ่งมาก ยิ่งกระทบสภาพคล่องของกิจการ

3.เงินกู้ยืมกรรมการสูง

เพราะไม่อยากเสียภาษีซ้ำซ้อน ไม่อยากจ่ายปันผล ไม่อยากเสียภาษีบุคคลเยอะ จึงตั้งเงินเดือนตัวเองต่ำๆ พอเงินไม่พอใช้ก็ไปดึงเงินจากกิจการ กรรมการ(เจ้าของกิจการ) เลยกลายเป็นลูกหนี้ที่กิจการต้องคิดดอกเบี้ย 

ผลกระทบ: เป็นที่เพ่งเล็งจากสรรพากรให้กรรมการต้องจ่ายดอกเบี้ยซึ่งถือเป็นรายได้ของกิจการที่ทำให้กิจการต้องเสียภาษีเพิ่มขึ้นทั้งภาษีนิติบุคคลและภาษีธูรกิจเฉพาะ

4.รายจ่ายต้องห้ามสูง

หลายกิจการหารายจ่ายได้ยาก ขาดรายจ่ายทางภาษีที่ถูกต้องที่จะนำมาหักลดหย่อนภาษีได้

ผลกระทบ : เสียภาษีมากเกินความจำเป็น

5.สิทธิในทรัพย์สิน เสี่ยงถูกเจ้าหนี้ฟ้องร้องยึดไป

ทรัพย์สินที่อยู่ในชื่อนิติบุคคลหรือกรรมการ หากไม่มีโครงสร้างการป้องกันที่ดี อาจถูกเจ้าหนี้หรือคดีความเข้ามาอายัดหรือยึดได้

ผลกระทบ : ความมั่นคงของกิจการและครอบครัวผู้บริหารตกอยู่ในความเสี่ยง